คลับที่ไม่เต้น ค่ำคืนใหม่ของจงโน
บนถนนแห่งโซจูบาร์และคาราโอเกะ สแตนดิงบาร์เคป๊อปและธีมไนต์กำลังเติบโต ทำไมจงโนจึงเลือกบ่มเพาะดนตรีและบรรยากาศแทนการเต้น
มีบางร้านที่เพลงดังขึ้นและไฟกะพริบเหมือนคลับ แต่พอถึงเวลาจริงกลับเต้นไม่ได้ ถ้าเพิ่งเคยสัมผัสค่ำคืนในจงโนครั้งแรก อาจฟังดูแปลกอยู่บ้าง ที่จริง RAW ในจงโนแนะนำตัวเองว่าเป็นสแตนดิงบาร์เคป๊อป และเขียนไว้ในโปรไฟล์ว่า 'Dance❌' ดนตรีที่ชวนให้ขยับตัวกับกฎว่าห้ามเต้นจึงอยู่ในพื้นที่เดียวกัน
ภาพนี้อธิบายด้วยร้านที่กำลังฮิตเพียงไม่กี่ร้านไม่ได้ จงโน 3-กา และนักวอนดงเป็นที่ที่ชายเกย์เกาหลีพบปะกันมายาวนาน ขณะเวียนไปมาระหว่างโซจูบาร์ คาราโอเกะ บาร์เล็ก ๆ และเต็นท์ริมทาง ยังมีความทรงจำของคนรุ่นหนึ่งที่ว่า ถ้าอยากได้ค่ำคืนที่เน้นการเต้นก็ต้องไปอิแทวอน ทุกวันนี้ในจงโนมีพื้นที่ที่รักษาความใกล้ชิดแบบบาร์ไว้ พร้อมนำดนตรี แสงไฟ และปาร์ตี้ธีมแบบคลับเข้ามามากขึ้น
ความเร็วของการเปลี่ยนแปลงนั้นต่างกันไปในแต่ละร้าน บางร้านแจ้งชัดว่าห้ามเต้น ขณะที่บางร้านแต่งคาราโอเกะที่ร้องเพลงกันให้กลายเป็นค่ำคืนแบบคลับ เราจะไม่อธิบายความต่างนี้ด้วยประโยคเดียวว่า 'ในจงโนการเต้นผิดกฎหมาย'
เดิมทีจงโนเป็นถนนยามค่ำคืนแบบไหน
โซจูบาร์ คาราโอเกะ และความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่องอย่างเงียบ ๆ
ในประวัติศาสตร์ของคอมมูนิตี้เกย์เกาหลี นักวอนดงและจงโนไม่ใช่แค่ย่านที่มีร้านเหล้ารวมกันอยู่ ในยุคที่มีที่ให้จำกันได้น้อยกว่าตอนนี้ การพบกันในย่านนี้ไม่ได้มีแค่เหล้าและเพลง แต่ยังเป็นการสร้างเพื่อน คนรัก และความสัมพันธ์แบบขาประจำที่ยาวนาน เมื่อไล่ตามสารคดี 'Miracle on Jongno Street' และงานวิจัยว่าด้วยการก่อตัวของพื้นที่ในนักวอนดง คุณจะเริ่มมองถนนนี้ไม่ใช่เส้นทางท่องเที่ยว แต่เป็นพื้นที่ที่ผู้คนใช้ชีวิตอยู่จริง
แม้อยู่ท่ามกลางการกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวของอิกซอนดงและการเปลี่ยนแปลงของวัฒนธรรมกลางคืน สิ่งที่ยังคงอยู่ในจงโนคือวิธีที่ไม่รีบลดระยะห่างระหว่างผู้คนเร็วเกินไป นั่งคุยในบาร์เล็ก ๆ ทักทายหน้าคุ้น ๆ และเผยตัวตนเท่าที่แต่ละคนต้องการ ไม่ใช่ทุกร้านที่รักษาวัฒนธรรมเดียวกันไว้ แต่ใต้แสงไฟใหม่ ช่วงเวลาแบบนี้ก็ยังซ้อนทับอยู่
กฎหมายรอบเรื่องการเต้น และการประกอบการจริง
คาราโอเกะกับร้านอาหารทั่วไปไม่ได้ใช้ใบอนุญาตเดียวกัน
ทำไมกฎหมายจึงเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องการเต้น
ศูนย์สาธารณสุขเขตจงโนแยกประเภทไว้ว่า ร้านอาหารทั่วไปคือ 'กิจการที่อนุญาตให้ดื่มเหล้าประกอบกับมื้ออาหาร' และร้านเหล้าบันเทิง (ยูฮึงจูจอม) คือ 'กิจการที่อนุญาตให้ลูกค้าร้องเพลงและเต้นรำ' ส่วนทันรันจูจอม (ใบอนุญาตบาร์คาราโอเกะ) ก็ร้องเพลงได้เช่นกัน จึงไม่อาจตัดสินประเภทใบอนุญาตของร้านได้จากป้าย 'คาราโอเกะ' เพียงอย่างเดียว
บางพื้นที่ยังมีระเบียบที่อนุญาตให้เต้นได้อย่างจำกัดในบริเวณที่นั่งของร้านอาหารทั่วไปตามมาตรฐานความปลอดภัย ดังนั้นการบอกว่าการเต้นถูกห้ามเด็ดขาดทั่วทั้งจงโนจึงไม่ถูกต้อง ประเภทใบอนุญาตและกฎที่ร้านแจ้งไว้อาจต่างกันไปในแต่ละร้าน และเรื่องเสียงดังกับชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านรอบ ๆ ก็ต้องพิจารณาแยกต่างหาก
พื้นที่ที่ใช้พลังของคลับในอีกแบบหนึ่ง
ร้านต่อไปนี้แสดงค่ำคืนในรูปแบบที่ต่างกัน
로우
RAW · เคป๊อปดัง แต่ห้ามเต้น
RAW คือร้านที่แสดงคำถามของบทความนี้ได้ชัดที่สุด ร้านแนะนำตัวเองว่าเป็นสแตนดิงบาร์เคป๊อป และในโซเชียลของร้านเขียนว่า 'Dance❌' ควบคู่กับแจ้งว่าไม่รับเงินสด แม้ดนตรีจะดี แต่ก็ควรเข้าใจว่าที่นี่ต่างจากคลับที่ไปโดยตั้งใจจะเต้น
ร้านยังเคยจัดอีเวนต์ธีมที่ชูดนตรีเซอร์กิตหรือเดรสโค้ดพิเศษ โปรแกรมแบบนี้แสดงให้เห็นว่าบาร์ในจงโนสร้างค่ำคืนได้หลากหลายแค่ไหนด้วยดนตรีและสไตล์ แต่การมีธีมไม่ได้หมายความว่าทุกวันจะใช้เพลงและเงื่อนไขการเข้าร้านเหมือนกัน ควรเช็กประกาศของร้านสำหรับวันที่จะไป
서울 종로구 삼일대로30길 43 B1
마이헝크
MY HUNK · ความครึกครื้นหมู่ที่เกิดจากเสียงเพลง
MY HUNK คือร้านที่ขาดไม่ได้เมื่อพูดถึงบรรยากาศสังสรรค์ไปกับเสียงเพลงในจงโนช่วงหลัง รีวิวพูดถึงภาพที่ทุกคนสนุกกับเคป๊อปไปด้วยกัน แต่ก็ไม่อาจสรุปได้ว่าร้านอนุญาตให้ลูกค้าเต้นทุกวัน หรือมีโปรแกรมเต้นรำเฉพาะ
หัวใจของการแนะนำที่นี่ไม่ใช่ว่าเป็นแดนซ์คลับเต็มตัวหรือไม่ แต่คือวิธีที่เพลงหนึ่งเพลงผูกคนแปลกหน้าไว้ในช่วงเวลาเดียวกัน ถ้าอยากรู้ว่าบาร์สังสรรค์เก่าแก่ของจงโนมาบรรจบกับความร้อนแรงของเพลงป๊อปตรงไหน ลองดูประกาศการเปิดร้านของวันนั้นก่อนไป
서울 종로구 익선동 94-3 101호 지하 1층
하이드
HYDE · อีกเวทีหนึ่งที่สร้างด้วยเดรสโค้ด
HYDE คือบาร์ในจงโนที่ใช้สโลแกน 'Find your Side' ในอีเวนต์พิเศษที่ประกาศต่อสาธารณะ ร้านเคยกำหนดธีมเป็นชุดอย่างซิงเกล็ต กางเกงรัดรูปสำหรับยิม และบอดี้สูท แม้ไม่มีฟลอร์เต้นเป็นศูนย์กลาง แค่การแต่งกาย ดนตรี และวิธีที่ผู้คนมองกัน ก็เปลี่ยนบรรยากาศของบาร์ได้ทันที
สิ่งที่คล้ายคลับอาจไม่จำเป็นต้องเป็นท่าเต้น แต่อาจเป็นประสบการณ์ของการลองเผยตัวตนใหม่ในค่ำคืนที่ไม่คุ้นเคย แน่นอนว่าธีมไนต์ต้องแยกจากการเปิดร้านตามปกติ และควรเช็กโซเชียลของร้านว่าวันที่จะไปมีเดรสโค้ดหรือไม่
서울 종로구 낙원동 206 2층
VERS
VERS · จากคาราโอเกะสู่ความรู้สึกแบบคลับ
VERS แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอีกทิศทางหนึ่ง อาจแนะนำได้ว่าเป็นที่ที่มีคาราโอเกะของจงโนเป็นศูนย์กลาง ผสมผสานการร้องเพลง แสงไฟ และความรู้สึกของคนหมู่มากที่ช่วยกันปลุกบรรยากาศ วัฒนธรรมที่ลูกค้าร้องเพลงเองต่างจากคลับที่ดีเจเป็นผู้นำดนตรี แต่คล้ายกันตรงที่ใครก็เป็นตัวเอกของค่ำคืนได้
เราได้รับคำอธิบายในพื้นที่ว่าร้านนี้เป็นร้านเหล้าบันเทิง แต่ ณ เวลาที่เขียนบทความ เรายังไม่สามารถตรวจสอบบันทึกใบอนุญาตที่เกี่ยวข้องได้ด้วยตนเอง จึงจะไม่เชื่อมโยงกับกฎหมายแล้วสรุปว่า 'ได้รับอนุญาตจึงเต้นได้' หรือ 'ประกอบการในลักษณะนี้' โปรแกรมปัจจุบันและการใช้พื้นที่ของ VERS ควรตรวจสอบกับร้านอีกครั้ง
서울 종로구 돈화문로 41-1 지하1층
สิ่งที่สำคัญกว่าแสงไฟ คือความเร็วที่ย่านนี้ยอมรับได้
ชาวบ้านในพื้นที่ เสียงดัง และผู้คนที่รักษาพื้นที่นี้ไว้
การร้องเรียนของชาวบ้านและปัญหาเสียงดังก็เป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้เมื่อพูดถึงวัฒนธรรมบาร์ใหม่ของจงโน แต่ถ้าจะบอกว่าร้านใดลดการเต้นหรือแสงไฟเพราะถูกร้องเรียน ก็ต้องยืนยันเรื่องราวนั้นกับเจ้าของร้านหรือบันทึกทางราชการ สาเหตุจริงอาจพันกันทั้งเงื่อนไขใบอนุญาต การตัดสินใจของผู้ประกอบการ โครงสร้างอาคาร และความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้าน
สิ่งที่ทำให้จงโนพิเศษไม่ใช่การเลียนแบบคลับ ย่านนี้เป็นที่ที่หาได้ยากสำหรับบางคนในการได้พบกันมาตั้งแต่แรก และตอนนี้ดนตรีกับรสนิยมใหม่ ๆ ก็กำลังซ้อนทับลงบนที่ตรงนั้น ถ้าคุณอ่านค่ำคืนที่เริ่มจากโซจูบาร์เล็ก ๆ แล้วย้ายไปบาร์ที่เสียงร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเป็นวิถีของจงโนเองได้ ก็ไม่จำเป็นต้องบอกว่าค่ำคืนจะสนุกก็ต่อเมื่อได้เต้นเท่านั้น
ก่อนออกเดินทาง
บาร์ใหม่ในจงโนไม่ได้สร้างคลับแบบเดียวกัน ประกาศ 'ห้ามเต้น' ของ RAW ธีมไนต์ของ HYDE เพลงป๊อปของ MY HUNK และความรู้สึกแบบคาราโอเกะของ VERS ต่างเป็นคำตอบที่แตกต่างกัน สนุกกับความหลากหลายนั้น แต่ก็ควรเคารพประกาศและกฎของแต่ละร้าน
มีสิ่งที่ควรจำเมื่อแนะนำจงโนในฐานะจุดหมายปลายทางด้วย ที่นี่เป็นชีวิตประจำวันของใครบางคนและเป็นที่พบปะของคอมมูนิตี้มานาน นอกจากความร้อนแรงของค่ำคืนแล้ว โปรดเคารพความเป็นส่วนตัวของผู้คนที่รักษาพื้นที่นี้ไว้และชีวิตของเพื่อนบ้านด้วย